Bakmakla görmek,durmakla ilerlemek,sınırlarla özgürlük,hayalle gerçek,iyiyle kötü,gayretle ataletin ustaca kurguya yedirildiği, “Her şey, zıttıyla kaimdir.” cümlesini iliklerimize kadar hissedeceğimiz şahane bir eser.Zihinsel sınırları, sürü psikolojisini reddetmenin, modern dünyanın dayattığı “önüne bak,ekrana bak, tabağına bak”diktesine herkese rağmen başkaldırmanın, “anı yaşa, ezberci hiyerarşi kalıplarını kır,farkındalığını artır, kendi gökyüzünü yarat,kulağını tıka!” öğretilerinin varoluş öykümüzü yazmamızda ne kadar değerli olduğunu bizlere zarafetle sunan bir anlatı.Sahi en son ne zaman bir çocuk saflığıyla gökyüzüne baktık,ne zaman baktığımızı kalbimizle gördük?Cesur çocuk Cihan’ın ilham veren duruşu,hayatın içinde kaybolmuş biz yetişkinlere de rehber olabilecek bir öykü.Bütün güzel çocuklara ve çocuksu ruhunu kaybetmemek için direnen ve göğe bakmaktan imtina etmeyen tüm yetişkinlere sevgiyle tavsiye ediyorum:) (2.sınıf ve üstü rahatlıkla okuyabilir.)