kitapp kurduu
Kaşif
Tek bir olay örgüsünden ziyade, birbirine değen hayatlar… Kısa ama derin hikâyeler… Ve her satırda içimize attığımız o cümleler… Çünkü bu kitap,susan insanların kitabı. Anlaşılmamaktan korkanların… İçindekini bastırıp yalnızlaşanların… Özellikle Ethem ve Nurten… Sevgisiz büyüyen iki çocuk… İçlerine attıklarıyla büyüyen iki yalnızlık… Susmanın ağırlığını, hiçliğini,ve bir insanın içinde nasıl kaybolduğunu en çok onlarda hissettim. Bir olayın farklı gözlerden nasıl değiştiğini, bir doğrunun birden fazla “yanlış”a dönüşebileceğini öyle gerçek anlatıyor ki… Ve en çok şunu fark ettim: Sevgisizlik bir eksiklik değil, içi doldurulamayan bir boşluk. Hele de çocuksan… Hele de sevgiye muhtaçsan… Yazarın kalemine sağlık,ne kadar içten yazmış. Yer yer mizahı da ekleyerek asla sıkmadan,uzatmadan aktarmış hikâyeyi.Biraz gülmek,biraz entrikalara boğulmak,birazda duygulanmak istiyorum derseniz naçizane tavsiyemdir.Eğer bir gün kendinle karşılaşmak istersen,bu kitap seni bekliyor…