kitapp kurduu
Kaşif
Bazı hikâyeleri okurken başkasının hayatına bakıyormuş gibi hissedersiniz. Sonra bir cümle gelir… ve aslında kendi içinize baktığınızı fark edersiniz. Hikâyelerin ortak bir duygusu var: İnsanlar birbirini seviyor ama bunu nasıl göstereceğini bilemiyor. Herkesin içinde bir şeyler var ama çoğu zaman söylenmiyor. Çünkü bazen mesele sevgisizlik değil, sevgiyi doğru anlatamamak. Çocukken duyduğumuz basit bir sözün yıllar sonra bile içimizde kalması… Ebeveynlerin sevgisini kendi bildiği şekilde göstermesi… Evliliklerde zamanla biriken sessizlikler… Ve insanların “iyiyim” derken aslında çok şey saklaması… Çünkü kitap şunu hatırlatıyor: Hiç kimse göründüğü kadar basit değil. Kalk Yerine Yat, bana göre insanın en çok da kendi evinin içinde nasıl yalnız kalabildiğini anlatan bir kitap. Ve en çok da şu duyguyu bırakıyor: Bazen bir insanın ihtiyacı olan şey büyük bir değişim değil, “Seni görüyorum.” diyen biri. @meliikella