Tess Gerritsen’in "İkiz Bedenler" kitabını yeni bitirdim. Açıkçası başlarda biraz yavaş ilerlediğini düşündüm ama hikaye ilerledikçe merak duygusu ciddi şekilde arttı. Özellikle birbirinin ikizi gibi görünen cesetler üzerinden başlayan olay giderek çok daha karmaşık bir hal aldı. Rizzoli ve Isles ikilisinin soruşturmayı yürütme şekli kitabın en güçlü taraflarından. Benim en sevdiğim tarafı ise okurken sürekli "Ben bu işin aslını çözdüm." deyip sonra yanılmak oldu. Özellikle karakterlerin geçmişleriyle ilgili ortaya çıkan bilgiler hikayeyi bambaşka bir noktaya taşıyor. Final konusunda ise birkaç şeyi tahmin ettiğimi düşünmüştüm ama kitap yine de beni ters köşe yapmayı başardı. Bazı karakterlerin davranışlarını ve olayların arka planını düşündüğümde, kitap bittikten sonra bile birkaç sahneyi kafamda tekrar çevirdim.