amorphous
evet, bu kitaba kahkahalarla başladım, suratıma çarpan gerçekliğin şaşkınlığından kaynaklanan kahkahaydı dudaklarımdaki. Ve kitapda sayfalar birbiri ardına çevrilipde kitap ilerledikçe insan kendini daha bilge hissediyor, kendini ve diğerlerini tanımış olmanın içinde oluşturduğu gururumsu bilmişlikle.Pirandello belki daha önce sözü pek edilmemiş fakat hergün yaşadığımız bir durumu çok güzel bir dille anlatmış; insanın kimliği kousunu, ve ben kitabı bitirip de durduğumda hala kendime şöyle soruyordum:" Şimdi ben ben miyim, yoksa diğerlerinin gördüğü ben mi benim."