menekşe155
Kitabı okurken sanki ben de kahramanların yerinde oluyordum.Sanki bir tanık gibi ben de yaptığım tahminlerle yardımcı olmaya çalışıyordum Nevzat komisere.Tabi onların tahminleri gibi benimki de yanlış çıkıyordu :)) Her yanlışta "tüh" deyip üzülüyor,onların heyecanıyla ben de heyecanlanıyordum.O hayatı ben de yaşıyordum kısaca.Hayır da insan neyse...Cevap çıkacaktı meydana susayım o yüzden.Bu eseri okuyun mutlaka.Sıkılmaya hiç fırsat vermedi Ahmet Ümit sağolsun.