cedere
Üstad bu eserinde 'merhamet' üzerine düşünüyor düşündürüyor. Merhamet-suç-suçlu üçgeni arasına alıyor bizi. Fatiha okutturuyor yine arkasından...

-Başaşağı bir cemiyeti baş yukarı edecek kudret her tarafın birbirini affetmesinde...
-İnsan sahip olduğu nimeti tam elinden çıkarken anlıyor. Nemiz varsa her an gittiğini ve yeniden geldiğini farzedip ona göre davranamaz mıyız?.. İflasımızı anlar ağlamaktan başka çare bulamazdık.
-Dağları kaydıran bir zelzele olurken birbirine sarılmış çocukların haline dönmeli değil miyiz? Nedir bu zelzele arasında birbirimizin saçını yolduğumuz ciğerini söktüğümüz?