anemonn
Genelde Peyami Safa'yı değerlendirenler onun psikolojik roman yazma tarafini çok ön plana çıkarırlar. Ama ben bu yargıyı kabul etmekle birlikte olay akışındaki çeşitliliğe değinmek istiyorum. Yani hikaye öyle alakasız bir yerden başlıyor ve o kadar farklı yerlerde dönüp dolaşıyor ki, bu hayal gücüne doğrusu şaşıyorum... Yalnızız'da da hikaye çok farklı bir durumdan başlıyor ve yavaş yavaş okur ne olduğunu anlamaya başlıyor... Özellikle Peyami Safa'nın dili kullanma yeteneği insanı mest ediyor adeta... İşte bence Yalnızız'ın özeti olan cümle; Kadının aşk ahlakı bazen aşkın dışında başka ahlak tanımaz