Recep Çiçek
avustralya çöllerinde yaşayan dünyadan ve teknolojik herşeyden bihaber olan aborjinleri anlatan bu kitap bende uyuyan bir düşünceyi uyandırdı.bence de insanların kalbi doğum sırasında bembeyazdır.daha sonra kişi kendini dünya hayatına ve nereye gidildiği bilinmeyen bir gemiye kaptırır.diğer insanlara kendini kabul ettirme ve hayatını devam ettirebilme telaşına düşer.bu yolda herşey mubahtır onlara göre.kalp üzerinde yavaş yavaş lekeler oluşmaya başlar ve artık beyazlar azınlık olarak kalır.gün gelir kalp sadece kan pompalayan bir organa dönüşür.işte bu kitapta da bunu anlatmak istiyor.oysa temiz olan o yüreklerle kimbilir bize olağanüstü gelen ne çok şey yapılabilir.ama sorun şu ki hiçbirimiz çölde yaşamıyoruz.