sanemce
"Bazı sesler ne kadar itici. Arkamda oturan kişi durmadan konuşuyor. Kitabıma odaklanmaya çalıştıkça sesi kulağımı tırmalıyor. " Hayatla aramı açtım" O susmadıkça kaldığım yerden yeniden başlıyorum okumaya. "Hayatla aramı açtım" Bir sonraki cümleye geçemiyorum bir türlü. Sesini duymayı çok özlediğim için mi diğer tüm sesler itici geliyor? Sustu nihayet. Kitap elimde aklım sende kaldım öylece. Gözüm kitabımın ismine takılıyor. "Hiç sesler" Demek ki daha önce anlam yüklememişim. Arkamdaki kişinin itici sesiyle tırmalanan kulağım arınmak istercesine sesini arıyor özlüyor istiyor ve gözüm bir kez daha kitabımın ismine gidiyor... "Hiç sesler" !! (sanemce)