hermit
Öncelikle çok güzel bir roman olduğunu söylemek gerek. Yazarın gururunu açlığına tercih etmesi gerçekten hayranlık uynadırcı. Fakat keşke son sayfalarda pastacı kadınla o diyaloğu yaşamasaydı da beni hayal kırıklığına uğratmasaydı:( Kitabın ana konusuna karşın beni en çok etkileyen, yazarın ilham gelmediği zamanlardaki ruh hali oldu. O durumu o kadar müthiş tarif etmiş ki iliklerime kadar dondum. Çünkü bir yazar için en kötü şey açlık değil, yazamamaktır.