selimergin
Aslında yazar imanını -daha doğrusu kendi varoluş macerasını- din diliyle değil psikoloji diliyle anlatmış.İnsanın anlaşılmasına dair Batı kaynaklı mekanik/materyalist analizlerin/anlatıların yetmediği yerlerde mistizmin (yazarın bakış açısı ile İslam'ın) insan denen meçhulün gizemini çözebileceğini iddia ediyor.Bir defa,görece ağır ve anlatılması sarp alanları büyük bir vukufiyetle,basitleştirebilerek hatta yer yer karikatürize ederek anlatıyor. Kitabın bir mukaddime niteliğinde olduğunu düşünüyorum. Bu emsalde bir adamın bilincinin derinliklerinde söylemek istediği daha yoğun/mahrem/felsefî ilhamlar olduğu intibaı uyanıyor insanda.Belki diğer kitabında bu görülebilir.