Z.T.
"Dipsiz bir uçuruma sarkıyorum.Yakalayabildiğim bir iki ot tutuyor beni.Bu otlar sökülüyor.Yumuşak toprağın içinden kökleriyle beraber geliyor.Düşüyorum..." diyor varolma kaygısındaki Hüsrev...Gerçekten muhteşem ötesi bir edebiyat...Okurken insan yerinde duramıyor adeta...Nasıl bir hayal gücü...Nasıl bir psikoloji...ve Hüsrev'in en etkileyen sözü "Ne yapayım anne!kestiniz incir ağacını!"<br /><br />Saygılarımla...