Tayyar Paşa
Kitapkurdu
yorumları okudum. Kimi Peygamber Efendimizi öne sürmüş, kimi kutsal hizmetten dem vurmuş.Kimisi Dava demiş kimisi Fethullah Hoca nam-ı diğer Abdülfettah Şahin demiş. Diyenler de zaten belli etmişler Bardağın hangi tarafından baktıklarını.
Hizmete giren kişilere ilk başta şu aşılanıyor: sen hizmete birşey veremezsin ama hizmet sana çok şey verir, hizmeti eleştirirsen şefkat tokatları yersin ona göre ayağını denk al. ve insan hizmete girdikten sonra kendini borçlu hissetmeye başlıyor . Bu borcunu da en zayıf anlamda hizmeti eleştirmemekle ödemiş oluyor. Bence yazar konu olarak da çok güzel bir konu seçmiş. Zannetmiyorum bu konuyu seçmesindeki maksat prim yapmak olsun. Kendince, yaşadığı sıkıntıları kaleme almış bir cesaret örneği göstererek. Konu güzel ama hikayeler birbirinin içerisine girmiş .Kahramanlar kimi yerde karııştıralbiliyor bu da anlam bütünlüğünün bozulmasına neden oluyor. Bence zevkle okunabilecek bir eser.