nurbellek
inci'nin geçmişten gelen onarılması imkansız acılarıyla bir adama tutunuşu daha doğrusu tutunmaya çalışması ve koca bir hiçlikle intiharı. göz yaşlarına boğuldum okurken. sevgide, her iki tarafın kendi bütünlüğü ve değerlerinden de ödün vermeden gidebildikleri yere kadar gidebilmeleri, bunu yaparken kendileri ve çevreleriyle amansız hesaplaşmaları. kim bilir hepimiz içimizde bir inci barındırıyoruz belkide. en kötüsüde hayata hep eksilerle başlamak değil mi? hayatımızı çocukluğumuzdan, çocukluğumuzu ailemizden inşa etmiyor muyuz? içim acıdı okurken anlaşılan uzun bir süre daha acıyacak gibi.