Baraccuda
Alışılagelmişin dışında naylon bir kitap kapağına dokunurken, alışılagelmişin dışında, edebi düşünceleri ve üslupları birbirine pek de benzemeyen beş yazarın, birbirlerine hikayeyi bir kartopu yapar gibi nasıl da özene bezene doldurarak, bezeyerek donatıp gönderme yaptıklarını, her hikayede yeniden yaratılan ya da yok edilen karakterlerle neler yapılmaya çalışıldığını, aslında keyifle bir kitabı okurken bir yandan da yazarların hikayelerinden ve birbirleriyle nasıl paslaştıklarından onların karakter tahlillerini yaparak büyük bir zevkle okuduğum, ve ne yalan söyleyeyim ki hikaye abuklaştıkça beğenimi kazanan -özellikle Elif Şafak- bir roman.. Bu bir itiraf mı? evet.. Beğendim :)