rawans
Öz benliğimizden uzaklaştığımız, hem kendimize hem birbirimize yabancılaştığımız, roller oynadığımız bu illüzyon dünyada ‘sevgi’yi dışarda, durumlarda, başkalarında aramak yanılgısına düşmekten kurtulmak bence. Başkasının sevgisini, onayını, takdirini almak elbette güzel ancak daha kendimizi gerçekten ‘sevmeden’ umutsuzca başka şeylere gereksinim duymak ne kadar garantili bir çözümdür? Ustaca sevmek, kendi içimize dönmek aslında. Bir başkasına kayıtsızca kendimizi kaptırmak, onun kulu kölesi olmak değil. Özgür bir sevgiden bahsediyorum. Başkasını ‘özgürce’, onu hiç kısıtlamadan, olduğu haliyle kabul vererek sevmek… Ama herşeyden önce kendini çok sevmek!