Hayal Meyal

ayynr

03.03.2016

Tarık Tufan'ın okuduğum ikinci eseri. Ölümü ilk kez çok yakınında hisseden bir insanın hatıralarıyla yüzleşmesini, kendisiyle yüzleşmesini, kendisini kaybedişini ve arayışını okuyorsunuz. Tarık Tufan yine kendine has üslubunu, dilinin akıcılığını, naifliğini yansıtmış kitaba. Sürükleyici bir kitap. Okuru düşündürüyor, duygulandırıyor, farklı alemlere kapı aralıyor. Fakat kitabı bitirdiğinizde cevaplanmamış sorularla kalıyorsunuz. Son sayfasında yolunda gitmeyen bir şeyler var sanki. Taşlar tam yerine oturmuyor. Açıkçası kitap isminin hakkını çok güzel veriyor. Fakat yine de sonu daha bağlayıcı, daha açıklayıcı olabilirdi diye düşünüyorum. Okura yarım kalmış hissi veriyor kitap. Kendini zevkle okutan, okuyanların kendilerinden bir şeyler bulacağı mısralar var kitapta. Okumak isteyenlere de tavsiye ederim. Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş