Abdullah Ç.
Lafargue, çalışmaya degil, insanı insanlıktan çıkaran aşırı çalışmaya karşı çıkıyor ve "aşırı çalışma" yı işçi sınıfının başına bela olarak görüyor. Bu temponun, işçileri her türlü düsünsel yozlaşmaya ve organik rahatsızlıklara götürdüğünü, bunun sadece bir kötülük olmadığını, aynı zamanda delilik olduğunu savunuyor. İşte Lafargue bu eseri ile, işçileri, bu delilikten kurtarmaya çalışıyor. Sonuna kadar haklı değil mi?