vi-ola
hakan günday'ı imrenerek okuyorum. onun başarılarıyla gurur duyuyorum. 'hayat magmanın tabanları yakmaya başlayacağı güne kadar var. daha sonrası yok. küllerin aşkları, dostları olmaz. el ele bile tutuşmazlar. rüzgar izin vermez. savrulurlar. insanlar gibi. bronzlaşmış tatilcilerin tanımadıkları denizlerin akıntılarına kapılmaları gibi... yanık kokan bir dünya. tüten insanlar. dumanlı bir hayat. cehennemden biraz daha serin bir dünya...'