Doğan Çabalar
İnsanın elinden özgürlüğünün alınmasından sonra hayatta kalabilmesinin sebebi, esaret günlerinin bir gün biteceğini bilmesindendir. Dostoyevski hapishanede geçirdiği 4 yıldaki gözlemlerini ve saptamalarını okuyucuyla paylaşır. Oradaki atmosferi kusursuz tasvir eder ve sizi maphus havasını solumanızı sağlar. Bu suçlu topluluğun yaşam biçimini anlatır, karakterlerin iç dünyasına girer. Gardiyanların üniforma giymesiyle kendilerini bir şey sanmalarını ve bütün cesaretlerinin bu giydikleri giysiden ibaret olduğunu aktarır. Hapistekilerin mutlu olabildikleri tek gün olan noel deki o değişikliklerini gözler önüne serer. Sanki bütün yıl hiçbirşeyden memnun olmayan, şikayetçi topluluğun sahnelenen tiyatro oyunları sırasında nasıl da çocuklar kadar mutlu olduklarını gösterir. Her nekadar hapiste kaybettikleri uzun yıllar onların çoğu duyguların köreltse de onların da insan olduklarını hatırlatır. Büyük usta'nın bu sürükleyici anı-roman tarzı eseri o dönemin hapis yaşantısına ışık tutar ve sonuçta okunması keyifli bir yapıt halini alır.