Yalnız bir ağacım bozkırda, dallarım gökyüzüne uzanmış, köklerim ise toprağın karanlığında yol bulmuş. Ağaç olmanın zor yanı, nerede büyümüşsen bir adım atamadan orada sâbit kalmandır. Hele de gövdesi kalınlaşmış, boyu uzamış, yaşlı bir ağaçsan. Geçmişin hâtıraları ile baş başasındır, ne sevdiklerine gidebilirsin ne de istediğin zaman onları görebilirsin.
Beklemektir ağaç olmak, dört bir yana uçan özgür kuşlara ve ülkeler gezen rüzgâra heveslenmektir. Sabretmektir ağaç olmak, her mevsime alışmak, her renge boyanmak, geceye, gündüze, Güneş’e, Ay’a, yıldızlara eşlik etmektir. Ağaç olmak başlı başına özlemektir, gölgenizde oturan, dallarınızda konaklayan her yüzü, her sesi içinizde hissetmek, yeniden görmek/duymak hasretidir.
Gelin ey göçmen kuşlar, dallarımda soluklanın. Siz kumrular yuva yapın yapraklarımın arasında… Çocuklar nerede kaldınız, salıncak kurun dallarıma, neşeyle şarkılar söyleyin, çığlıklarınız, gülüşleriniz yükselsin bana…
Siz âşıklar, canım yansa da adınızı kazıyabilirsiniz gövdeme. Arkama saklanıp gelecek günlerin mutlu hayallerini kurabilirsiniz. Toprağı kazanlar, tohumu atanlar siz de bir ara verin dinlenin gölgemde. Yaslanın bana... Suyunuzu, ayranınızı serinliğimde yudumlayın…
Ey derviş, namazını yanımda kıl, zikrini benimle çek. İstersen gözlerini kapatıp uzan biraz, en güzel rüyâlarına ortak et beni…
Piknik yapanlar, sizi de merak ettim kaç haftadır. Kuru dallarımdan alabilirsiniz ateş için, ne köftenize ortak olurum ne ekmeğinize, doyduğunuzda ben de doyarım, dumanınızı içime çekerim sâdece…
Ağustos böceği, sen de olmasan ne kadar sessiz geçecek gecelerim. Sâyende uyanık kalıyorum da kayan yıldızlara, ateş böceklerinin nazlı uçuşlarına şâhit oluyorum!
Şâirler, ressamlar neredesiniz? Yalnızlığın şiirini yazmak, resmini çizmek istemez misiniz? Yapraklarımı açarken bir başka güzelim, dökerken bir başka… Evet! Yalnız bir ağacım bozkırda, dallarım gökyüzüne uzanmış, köklerim ise toprağın karanlığında yol bulmuş…
