Bazı kafeslerin demirleri görünmez. Bazı tutsaklıklar ise insana kaderi, vazifesi hatta kurtuluşuymuş gibi öğretilir. Çocukluğundan beri manastır duvarları arasında yaşayan Maria, bir kolera salgını sebebiyle bir süreliğine ailesinin yanına döner. Gökyüzü orada daha geniş, rüzgâr daha parlak, kuşların sesi daha yakındır. İlk kez bir evin sıcaklığını, kırların baş döndürücü ferahlığını, koşmayı, gülmeyi, dans etmeyi ve bir başkasının bakışında kendini görmeyi, kalbinin sesini duymayı öğrenir. Fakat insan bir kere gökyüzünü gördükten sonra yeniden kafesine dönebilir mi? Giovanni Verga, mektuplarla kurduğu romanı boyunca Maria’nın sesine öylesine yaklaşır ki okur, bir genç kızın kalbinde sevincin nasıl ürpertiye, masumiyetin nasıl suçluluk duygusuna, aşkın nasıl sessiz bir yazgıya dönüştüğüne adım adım tanık olur. Bir Dağ Serçesinin Hikâyesi, sevmekle vazgeçmek, inanmakla arzulamak, boyun eğmekle özgür olmak arasındaki o dar ve tehlikeli yerde duran; narin, karanlık ve unutulması güç bir roman.
