Bu çalışma, çağdaş teoloji içinde önemli bir kırılma noktası oluşturan
Radikal Teoloji hareketini, tarihsel arka planı, felsefi temelleri ve teolojik
sonuçlarıyla birlikte ele almaktadır. Radikal Teoloji, özellikle 1960’lı
yıllarda Amerika Birleşik Devletleri’nde ortaya çıkmış ve Nietzsche’nin
ünlü “Tanrı öldü” ifadesini yalnızca felsefi bir iddia değil, aynı zamanda
modern kültürün dönüşümünü açıklayan teolojik bir olgu olarak yorumlamıştır.
Bu harekete göre, modern bilimsel dünya görüşü, Aydınlanma
düşüncesi ve sekülerleşme süreçleri karşısında geleneksel Tanrı
tasavvuru aşınmış bunun sonucu olarak Hıristiyanlığın ancak Tanrı’nın
ölümünü kabul eden yeni bir teolojik perspektifle sürdürülebileceği savunulmuştur.
Çalışmanın ilk bölümü, Radikal Teoloji’nin ortaya çıkışını hazırlayan
modern bilimin doğuşu, Kopernik devrimi, Newtoncu mekanik, Aydınlanma
rasyonalizmi, liberal teoloji ve materyalist din eleştirisi gibi
modern düşüncenin inşa süreçlerini ele alır. Bu arka plan, Tanrı, doğa,
insan ve anlam arasındaki ilişkinin modern dönemde nasıl yeniden kurulduğunu
göstermesi bakımından önemlidir.
İkinci bölümde, hareketin önde gelen temsilcileri olan Thomas J. J.
Altizer, Gabriel Vahanian, William Hamilton ve Paul van Buren gibi
düşünürlerin yaklaşımları karşılaştırmalı bir yöntemle incelenmiştir.
Özellikle Altizer’in diyalektik teolojisi, enkarnasyon anlayışı ve Tanrı’nın
ölümünü tarihsel bir gerçeklik olarak yorumlaması çalışmanın
merkezinde yer almaktadır. Altizer’e göre Tanrı’nın ölümü, modern insanın
anlam arayışında kaçınılmaz bir eşiği temsil eder ve teolojinin bu
tarihsel gerçeklikle yüzleşmesi zorunludur.
