Ciddi ve mesafeli bir kadının gözlerinden bakıp gülümseyen pembe elbiseli bir kız çocuğu, giyimi, tavrı ve tarzı ile profesyonellik vurgusu yapan adamın kelimelerinin ardına gizlenmiş kırgın bir oğlan çocuğu, ritmi bozuk kahkahaların ardına gizlenmiş korkular, burnu havada bir kadının gölgesinde ürkek bir kız çocuğu ve çeşitli kılık-kıyafetin ve hal-hareketin ardına gizlenmiş niceleri…
Hepsi teker teker yansıyor aynama. Bazen üzüntü, bazen merhamet, bazen keder, çoğu zaman da empati olarak yansıyor bakışlarımdan dışarıya.
Aynı başlangıç noktasından başlamış olanların tali yollara sapışını, yol ayrımlarını, duraksamalarını, tereddütlerini, ikilemlerini ve çıkmaz sokaklara sapışlarını görüyorum tekrar tekrar. Yol devam ediyor, ömür akıyor. Hal diliyle gözlerimden süzülenleri kalem diliyle kimi zaman dizelere kimi zaman cümlelere aktarıyorum. Tüm alemde bir zerre olan insana, tüm alemin sığdırılışına hayret ederek dışarıda gördüklerimi içeride, içeride gördüklerimi ise dışarıda seyrediyorum bazen.
Nihayetinde insan dolambaçlı çetin bir yol ve insanı anlamak; kendini anlamaktan, kendini anlamak ise insanı anlamaktan geçer.
Bu nedenle Terentius’un da dediği gibi; “Ben bir insanım ve insana dair hiçbir şey bana yabancı değildir.”
