E-Dergi

Murakami'nin bir başka güzel kitabı. Sıradan insanların gündelik hayatını birazcık büyülü sos eşliğinde öyle güzel anlatıyor ve her zaman ana karakteri o kadar ki benimsetiyor ki aslında hiç de maceralı sayılamayacak bir hikayeyi tempolu bir macera gibi elinizden bırakamıyorsunuz. Bu Murakami kitaplarının genel özelliği. Kumandanı Öldürmek'te opera ve resim sanatları arka plan olarak kurulmuş. Bu sayede yazarın diğer kitaplarındaki gibi hikaye akarken bir yandan da o güne kadar ilginiz olmayan bir konuya dair bir şeyler öğrenebilir ve kendinizi bir anda örneğin Don Giovanni operasını araştırırken bulabilirsiniz.

Kayıplarla başa çıkmak çocuklar kadar yetişkinler için de çok zor. Ben kitabı bir yetişkin olarak okudum ve gerçekten yazar ve çizerlerin konuya yaklaşımını çok başarılı buldum. İfade edilmesi imkansız olan hisleri karındaki o boşlukla somutlaştırması, çözüm için işaret ettiği şey insanın gözlerini dolduracak kadar güzel. Kitabın kullandığı teknikler de yaratıcılık açısından ufuk açıcı.

Asimov'la tanışmak isteyenler için çok iyi bir başlangıç, tanıyanlar içinse hayranlığımızı katmerleyen bir kitap 'Sonsuzluğun Sonu'. Zaman yolculuğu teması kitabıyla, filmiyle, dizisiyle bilimkurgu neşriyatında çok işlenmiş bir tema. Sonsuzluğun Sonu kitabını çok özel kılansa bu temada kurgulanabilecek maceraların en tutarlı ve en iyi kurgulu olanlarını 1955 yılında yazmış olması! Kitap Asimov'un serilerine doğrudan dahil olmasa da Vakıf serisiyle bağlantılı olarak okunursa (önce, sonra ya da ilk 3 kitaptan sonra) Vakıf evrenindeki mantık daha iyi oturuyor. İyi yolculuklar!