E-Dergi

Zülfü Livaneli’nin başarıyla yazdığı, okuyucuyu kesinlikle ilk sayfadan beri etkisine alan bir roman “Serenad”. Buraya ne yazsam eksik kalacak, övgülerim yetersiz olacak, o kadar harika yani, bence kesinlikle okuyun.

Kitap şu can alıcı cümleyle başlıyor; "Ağlama Angelita, bu akşam ya sana bir ev alacağım ya da yasımı tutacaksın"
Manuel Benitez'in hırsı defalarca dayak yemesine, hapishaneye düşmesine, ölümcül yaralar almasına hatta doğduğu kentten kovulmasına rağmen hiçbir zaman tükenmiyor. Manuel kovulduğu kentte omuzlar üstünde taşınacağı günün geleceğini bir an bile aklından çıkarmadan o anı yaşamak için hayatını ortaya koyarak Matador olma mücadelesi veriyor.

Bazen olaylar nerde başlıyor takip bile edilemiyor, sanki havadan gelmiş.Yazarın kafasındaki olay örgüsü sayfalar ilerledikçe çocuk kandırırmışçasına okura veriliyor. Hele sonu; yazılan 392 sayfa, son 3 sayfada üstün körü bağlanmış her şey havada kalmış. Hiçbir tat alamadım doğrusu.

Canan Tan’la ilk tanışmam “En Son Yürekler Ölür” romanıyla oldu. Roman’ın en can alıcı yeri kuşkusuz kiraz kırmızısı spor arabayla yapılan yaklaşık 1 saatlik Kuşadası-İzmir yolculuğu, çünkü olayların akışı tamamıyla değişiyor. Şu an günümüzde çok önemli yeri olan organ nakli konusu kitaba hakim oluyor bir anda. Fakat burada söylemeliyim ki bundan sonra olaylar bilindik ucuz bir Türk filmi senaryosuna dönüşüyor neredeyse.. Hele kitabın bir süre sonra kesinlikle tahmin edilen kaçınılmaz sonu hiç de gerçekçi olmuyor okuyucunun gözünde.

Kitabın ana fikri ön yargılarımızdan kurtulmamız gerektiği. Kargo kolisini açıp kitabı elimize aldık, kapağı açtık ve çok ilginç bir sürprizle karşılaştık. Sonra da hemen yazarın dehasını takdir ettik. :)

Yazarın okuduğum ilk kitabı ama diğer kitaplarını da mutlaka okumam lazım. Çok eğlendim, çok öğrendim ve çok başarılı buldum. Diğer kitaplarının isimlerinden de anlayacağınız gibi çok "şahsına münhasır" bir adam bu Erdal Demirkıran. Bizden de bunu bekliyor zaten, bir an önce herkes gibi olma sevdamızdan kurtulmamızı istiyor.