E-Dergi

Bir toplumda yaşamak, toplumla aynı yöne gitmek hatta toplumun gideceği yönlerin belirlenmesinde rol almak. Bunları “bireyin ve toplumun sağlığı” için yaparken, herşeyin “normal” görünmesini sağlamak, ve –miş gibi davranmak. İşte aslında “günlük hayat” bu.
Bir de; yine aynı toplumda yaşamak ama aynı yolu yürürken biraz farklı gözlükler kullanmak var. Bunlar öyle gözlükler ki hem camlarının rengi farklı – dolayısıyla görüşü – hem de çerçevesi bir o kadar farklı – dolayısıyla görünüşü. Üstelik bu çerçevenin “kralı çıplak göstermek” gibi meziyetleri olmasına rağmen kimseye bir zararı yok! Aksine; toplumun yürüdüğü yolda ihtiyaç duyduğu ekmeğe, suya ve her türlü yaşam desteğine ek besin olarak sunulan ruhsal bir besini sağlıyor: Mizahı!

Bir kere ana karakter Zebercet çok farklı bir tipleme,hiçbir kitapta karşılaşmadığım.Onun dışında kitap cidden cok güzel ama bu kitaba başlamadan önce bilmeniz gereken Yusuf Atılgan karakterin aklından yazar.Yani adam yürüyor diyelim ama o sırada aklına askerlik anısı geliyor direk onu da araya katar.O yüzden dikkatli okumanız ve bu dile alışmanız lazım.Kesinlikle zaman kaybı değil.

İnsanın iç dünyasını en iyi yansıtan kitaplardan biri. Daha önce okuduklarım böyle içime işlememişti. Yalnız yaşayan insanlar daha bir derinden etkilenecek bu bir gerçek.

ortaokuldayken okuduğum bir kitap ve çok etkilendiğim nadir kitaplardan biri...

daha önce okumuştum çok hoşuma gitmişti. kitaplığımda bulunması için alıyorum. Başarılı bir eser.