E-Dergi

Hafız ve Sadi, İran edebiyatının en güçlü iki şairi. Klasik edebiyatımızı derinden etkileyen bu iki şairi yeterince tanımadığımızı düşünüyorum. Üzeri örtülmüş bir irfan ve kültür dünyasına bugünün gözüyle bakmak, ne derece sağlıklı olur bilmiyorum ama yitirdiğimiz hikmetin izlerini buluruz ümidi taşıyorum. Hafız'ı anlamak bu yüzden önemli.

Cemal Şakar, günümüz hikaye yazarlarından. Kendine has bir tahkiye dili, sade ancak basitlşğe düşmeden bize biz gösteriyor. Öykülerinde biçimsel yenilik arayışlarında da vazgeçmeyen Şakar, yer yer susarak da öykülerini okura duyuruyor. Yaşadığımız dönemi Şakar'ın kaleminden okumak bana iyi geliyor.

Şiir dili, imgeye dayanır. Bu kitap da imgelerin çözümlenmesi konusunda araştırmacılara kılavuzluk etmeyi amaçlıyor. Çok istifade ettim şahsen.

Fransız, İngiliz, Alman ve Rus edebiyatına gösterilen ilginin bizimle tarihsel ve kültürel bağları daha güçlü olan yakın komşularımıza gösterilmediğini düşünüyorum. Bu bağlamda Balkan edebiyatı bizim ülkemizde çok az bilinir. Birazcık Ivo Andriç, biraz da Selimoviç . Onun dışında neredeyse hiçbir yazar, yeterince bilinmiyor. Oysa Balkanlarla uzun bir geçmişimiz var. Bu bakımdan Balkan edebiyatı hiç değilse bir Fransız edebiyatı yahut İngiliz edebiyatı kadar ilgiyi haketmiyor mu?

İran edebiyatını Sadık Hidayet vasıtasıyla keşfettim. Farsça, daha çok bir şiir dili. Doğrusu İran edebiyatını tarihsel ve kültürel bağlarımız dolayısıyla kendime yakın buluyorum. Bunu biraz da İran sineması ve müziğine duyduğum ilgiye de bağlıyorum. Biraz da keşfetme duygusu buna eşlik ediyor.Kitap okuma listemde.