E-Dergi

Çoktandır Söylenmemiş'i okurken, Anadolu Türkçesinin tadını aldım. Öykülerin neredeyse hepsinde Anadolu var. Şu köy bu köy demeye gerek yok, Ahmet Kutsi Tecer’in ünlü şiirinde geçen o köye gitmesek de “bizim köyümüz”ü, “bizim evimiz”i, “bizim dağlarımızı, derelerimizi, çiçeklerimizi” hissediyoruz bu öykülerde.

“Bazen dalları meyve yüklü elma ağacı, ağzı kulaklarındaki güneşi” memleketin neredeyse her köyünde var olan kurbağalı deresini, “karın diz boyunu aştığı, gecelerin ayaz kestiği”, Hollandalı ressam Bruegel’in “Kardaki Avcılar”ını çağrıştıran kış manzaralarını okuduğumuzda bir kuş olup Anadolu’nun mavi göğünde süzüldüğümüzü hissediyoruz. “Çoktandır Söylenmemiş”in dili; coşuyor, dalgalanıyor, dere boylarında ağlıyor, mezarlıktan geçerken korkudan dua okuyor, kızdığı zaman küfrediyor ama kitabın tümüne hâkim olan o şiirselliğe hiç halel getirmiyor. Öykülerin her biri şiir olmuş, kanatlanmış…

Resim sanatıyla pek ilgim yok. Edebiyat ile de herkesin olduğu kadar. Ama resimlerle ve ressamlarla, edebiyat arası ilişkiler, biraz da bilgilendirici bir üslupla anlatılınca, keyifle okunacak ve okuyucuyu merakla sürükleyecek bir metin çıkmış ortaya.