E-Dergi

Yazılarını sosyal medyadan takip ettiğim Ekin’in, kitabını yayınladığın haberini alır almaz ve o güzelim kapağı görür görmez aldım “Ölüm, Kurabiye ve Lalala”yı…
İlk duygum büyük bir meraktı…
Bir çırpıda okuma eylemine dönüşen merak duygusu yerini şaşkınlığa bıraktı bende. Açıkcası bu kadar cesur bir anlatım ve şeffaf bir içtenlik beklemiyordum sanırım. Dünyanın en usta anlatıcısı gibi, hınzır kelime oyunlarının adeta bir Lego gibi inşa edilmesi ve ortaya bütün bir eser konulması da cabası. Hayatın en sıradan anlarını, çoğu zaman çok da kısa olarak hem de (ki kısa yazmak benim nazarımda büyük ustalık) yine yaşamın en has duygularına bağlayarak anlatmanın hazzı oluştu okurken. Ayakları büyüdüğü için ayakkabıya olmayan ayakları “ayakkabıya geç kalmanın acısı” diye tarifleyeni duymamıştım daha önce. Ya da fiziksel bir kusur olan “gamze”nin insana umut veren en arzu dolu bir dönüşüm nesnesi olduğunu :) Muzip, komik ama duygulu bir günlük okur gibi hissettim okurken.
Teoman