E-Dergi

Kitap sadece savaş stratejileri anlatmıyor; söylediği pek çok şey günlük hayatta, iş ortamında hatta insan ilişkilerinde bile birebir karşılık buluyor.

Özellikle hoşuma giden nokta, kitabın kısa ama çok özlü olması. Gereksiz ayrıntıya girmeden, doğrudan hayata taşınabilecek net öğütler veriyor. “Savaşmadan kazanmak”, “kendini ve düşmanı bilmek”, “zamanlama ve hazırlık” gibi fikirlerin hâlâ geçerliliğini koruması şaşırtıcı derecede etkileyici.

Kitap genelde çok felsefi ve insan doğasına dair derin mesajlar veren bir roman olarak görülüyor ama ben okurken o kadar sarsıcı bir derinlik hissetmedim. Elbette insanın Tanrı rolüne soyunması fikri ilginç ama hikâye ilerledikçe bu sorgulama yüzeyde kalıyor.

Beni en çok etkileyen kısım, yaratığın duygusal yönüydü. Toplum tarafından dışlanmış olmanın verdiği öfke ve yalnızlık çok güzel yansıtılmış. Fakat Shelley’nin dili yer yer ağır, olay örgüsü de bazı noktalarda durağan.

Sonuç olarak Frankenstein, edebi açıdan önemli bir klasik ama bana derin bir felsefi roman gibi değil, daha çok dönemine göre ilginç bir bilimkurgu denemesi gibi hissettirdi.

Kitap 1. Justinianus devrini tarih kitaplarında görmeye alışık olduğumuz o resmî, yüceltilmiş anlatıların aksine, karanlık yüzüyle anlatıyor. Öte yandan eserin tamamen tarafsız olduğu söylenemez. Yazarın kişisel nefretinin bazı bölümlerde nesnelliği gölgelediği hissediliyor. Ama tam da bu yüzden kitap “soğuk bir tarih anlatısı” olmaktan çıkıp, dönemin insan doğasına dair keskin bir portreye dönüşüyor. Doğu Roma tarihine ilgisi olanlar okumalı.

Kumarbaz, ana karakter Aleksey’in rulet tutkusu üzerinden, kumarın yalnızca bir oyun olmadığını; bağımlılığın, hırsın ve çaresizliğin insanı nasıl yiyip bitirdiğini çok çarpıcı şekilde ortaya koyan bir kitap. Kumarın bir “kurtuluş umudu” gibi görünürken aslında insanı yavaş yavaş uçuruma sürüklediği gerçeğini akıcı bir şekilde anlatıyor. Dostoyevski’nin kendi hayatındaki deneyimlerini romana yansıtması sebebiyle karakterlerin ruh halleri fazlasıyla gerçekçi. Okunmasını tavsiye ederim.

Gerçekten sarsıcı bir kitap. Hugo, idama mahkûm bir adamın zihnine girip onun korkularını, pişmanlıklarını ve hayata tutunma çabasını o kadar gerçekçi anlatmış ki, okurken insanın içi daralıyor. Toplumsal bir eleştiri olarak da ölüm cezasının ne kadar acımasız ve insaniyetsiz olduğunu, tek bir kişinin gözünden çok çarpıcı biçimde gösteriyor.