E-Dergi

kitabın çocuksu anlatımı beni çok etkiledi, öyleki yazarın bazı cümleleri kaleme alırken tamamıyla bir çocuğun ruhuna büründüğünü düşündüm. kitapta güzel mesajlar vardı, anlatımı oldukça akıcıydı, sıkılmadım.

kitabı eşimin tavsiyesiyle okumaya başladım fakat içeriğindeki argo ve sürekli tekrar edilen cümleler beni çok sıktı, bitirememekten korktum. anlatılanlar çok basit geldi, bu durumun çeviriden kaynaklanmış olabileceğini de düşünüyorum yine de pek tavsiye edebileceğimi söyleyemem.

En Son Yürekler Ölür kitabından aldığım lezzetin devamını bulma ümidiyle okudum bu kitabını ama tam anlamıyla hayalkırıklığına uğradım. hikaye beni bir türlü içine alamadı, anlatılanları çok yavan buldum. hele de o son bölümde olaylar gereksiz bir biçimde bağlanmış, kısacası Canan Tan dan beklediğim bu değildi, düş kırıklığına uğradım.

kitaba ilk başladığım andan yaklaşık 200 sayfa okuduktan sonraki zaman dilimine dek yazarın önceki kitaplarıyla örtüşen aynı hikayeleri yazdığını düşündüm ama geri kalan sayfalar bu kanımda ne derece haksız olduğumu bana açıkça gösterdi. duygusal anlamda çok yoğun bir kitap hele de son sayfayı okuyup bitirdiğiniz an öylece kalıveriyorsunuz. üzerinde çok çalışmış bu kitabın, emeğine sağlık. organ bağışı gibi bir konuyu böylesine duygu yoğunluğuyla harmanlayıp yazabilmek ustalık ister. yazarın bir sonraki kitabı için sizi sabırsızlandırıyor bu hikaye, kesinlikle tavsiye ederim.