E-Dergi

Dönüşüm’ü okurken en çok hissettiğim duygu rahatsızlıktı; ama bu rahatsızlık kitabı bırakmak değil, daha dikkatli okumak isteği uyandırdı. Gregor Samsa’nın bir sabah böceğe dönüşmesi bana göre fiziksel bir değişimden çok, zaten toplumdan kopmuş bir insanın görünür hâle gelmesiydi. Gregor değiştikçe aslında çevresindeki herkesin gerçek yüzü ortaya çıkıyor. Ailesinin ona duyduğu sevginin ne kadar koşullu olduğunu görmek içimi sıktı. İşe yaradığı sürece değerli olan bir insanın, yük hâline geldiğinde nasıl hızla dışlandığını okumak çok sarsıcıydı. Gregor’un giderek sessizleşmesi ve kabullenişi beni en çok etkileyen noktaydı. Kimse onu gerçekten dinlemek istemediği için varlığı giderek siliniyor. Kafka’nın dili soğuk ve mesafeli olmasına rağmen hissettirdiği duygular oldukça ağır. Kitabı bitirdiğimde içimde bir boşluk kaldı. Dönüşüm bana, insanın toplum içinde fark edilmeden de yalnızlaşabileceğini ve en büyük yabancılaşmanın bazen en yakınlarımızla yaşandığını düşündürdü.İnsan içten çöker

Yaşlı Adam ve Deniz’i okurken sade anlatımın altında çok ağır bir anlam taşıyan bir mücadeleyle karşılaştım. Santiago’nun denizle olan savaşı benim için bir balık yakalama çabasından çok, insanın hayata karşı verdiği sessiz bir direnişti. Yaşlı, yalnız ve yorgun olmasına rağmen geri dönmeyi düşünmemesi, pes etmemenin ne demek olduğunu gösteriyordu. Deniz bazen acımasız, bazen öğretici bir güç gibi duruyor; tıpkı hayatın kendisi gibi. Santiago’nun balığa duyduğu saygı, düşman olarak gördüğü şeye bile değer vermesiyle beni etkiledi. Kaybettiğinde bile onurunu koruması, yenilginin her zaman başarısızlık olmadığını hissettirdi. Kitap boyunca sabır, yalnızlık ve direnç duyguları sakin ama güçlü bir şekilde ilerliyor. Bitirdiğimde içimde hüzünden çok kabulleniş vardı. Bu hikâye bana, insanın her şeyini kaybetse bile iradesini koruduğu sürece gerçekten yenilmiş sayılmayacağını düşündürdü. Bu nedenle eser, sessiz gücüyle okuru sarsan ve uzun süre akıldan çıkmayan bir anlam bırakıyor. Derindir.

Şeker Portakalı’nı okurken bir kitabın değil, bir çocuğun kalbinin sayfalarını çevirdiğimi hissettim. Zezé’nin yaşadığı acılar beni sık sık durdurup düşünmeye zorladı. Onun hayal gücü, yalnızlığını örtmeye çalışan ince bir örtü gibiydi. Şeker portakalı fidanıyla konuşması bana hem çok masum hem de çok hüzünlü geldi. Çünkü bu durum, kimsenin onu gerçekten dinlemediğini gösteriyordu. Kitap boyunca Zezé’nin sevgiyi hak etmek için çabalaması içimi acıttı. Portekizli Manuel’in ona gösterdiği ilgi kısa süreli bir nefes gibiydi ama etkisi çok büyüktü. Bu bağın kopuşu beni derinden sarstı. Kitabı bitirdiğimde içimde sessiz ama ağır bir hüzün kaldı. Şeker Portakalı bana çocukların güçlü olmak zorunda olmadığını, asıl ihtiyaçlarının anlaşılmak ve sevilmek olduğunu hatırlattı. Okurken kendi sertliğimle yüzleştim. Bu hikâye, küçücük bir sevginin bile bir çocuğun dünyasında nasıl derin izler bırakabileceğini kalbime kazıdı ve Zezé uzun süre zihnimden çıkmadı.Bu kitap içimde sessiz bir iz bıraktı...

Şeker Portakalı’nı okurken bir kitabın değil, bir çocuğun kalbinin sayfalarını çevirdiğimi hissettim. Zezé’nin yaşadığı acılar beni sık sık durdurup düşünmeye zorladı.Onun hayal gücü, yalnızlığını örtmeye çalışan ince bir örtü gibiydi.Şeker portakalı fidanıyla konuşması bana hem çok masum hem de çok hüzünlü geldi. Çünkü bu, aslında kimsenin onu gerçekten dinlemediğinin bir göstergesiydi.Kitap boyunca Zezé’nin sevgiyi hak etmek için çabalıyor oluşu içimi acıttı.Portekizli Manuel’in ona gösterdiği ilgi ise kısa süreli bir nefes gibiydi.Bu bağın kırılması beni derinden sarstı. Kitabı bitirdiğimde içimde sessiz bir hüzün kaldı. Şeker Portakalı bana, çocukların dayanıklı değil, korunması gereken varlıklar olduğunu tekrar hatırlattı. Okurken kendimle de yüzleştim; bazen farkında olmadan sertleşen bir yetişkin olma ihtimali ürkütücüydü. Bu hikâye bana küçük bir ilginin bile bir çocuğun dünyasında ne kadar büyük bir yer kaplayabileceğini hissettirdi. Bu yüzden etkisi uzun süre geçmedi...