E-Dergi

Okurken kendimi sürekli ‘Acaba bu noktada ben ne yapardım?’ diye düşünürken buldum. Hikâye, ilişkilerin o görünmez ipliklerle bağlanıp çözülme hâlini iyi yakalıyor. Karakterlerin birbirine güvenmeye çalışırken aynı anda geri durmaları çok gerçekti. Yazarın sade dili sayesinde sayfalar akıp gidiyor. Romantik tarafı var ama abartılı değil; doğal bir duygusallığı var. Kitabı bitirdiğimde bir süre sessiz kaldım, çünkü karakterler zihnimde hâlâ konuşuyordu.

Bazı öykülerde kendimi sorguladım. “Ben de böyle hissediyorum” dedirten satırlar var. Sessiz ama vurucu bir anlatım.

Fantastik öğelerle bezeli bu kurgu, beni baştan sona merakta bıraktı. Zorbegalılar gibi kadim bir uygarlık fikri çok yaratıcıydı. Özellikle boyutlar arası geçiş ve teknoloji kurgusu oldukça ilgi çekiciydi.

Kölelik kavramı edebi olarak bu kadar güzel işlenebilir miydi, bilmiyorum. Yazarın kalemi hem dokunaklı hem öğretici. Kesinlikle okunmalı.

Tozlu Yıllar, klasik romanlardan çok farklı. Sadece bir kadının yaşadıklarını değil, toplumun içimizde bıraktığı yaraları da yüzümüze vuruyor. Pelin’in içsel çözülüşü ve yeniden ayağa kalkışı bana umut verdi. Her satırı emek kokuyor.