E-Dergi

İlk sayfadan itibaren ruhuma bir ağırlık çöktü; çünkü yazar, insan olmanın anlamını sorgulatmakla kalmıyor, adım adım insanlığın nasıl yitirildiğini gösteriyor. Karakterler, birer alegori gibi: duyarsızlıkla sarılmış zihinler, kendi içine kapanmış kalpler ve alışkanlık hâline gelmiş vicdansızlık. En çarpıcısı ise şu: Kötülük, yüksek sesle değil, sessizce yayılıyor burada.

Yazarın dili sade ama etkileyici; bazı satırlar günlerce aklımdan çıkmadı. Her bölümde bir başka yanımı sorguladım: Gördüğüm adaletsizlikler karşısında neden sustum? Kendi konforuma ne zaman insanlığımdan daha çok değer verdim? Kitap bu soruları zorla değil, ayna gibi yüzüme tutarak sordurdu.

Kitap bittiğinde elimde sayfalar değil, içsel bir yüzleşme vardı.

kitap güzeldi psikolljiyi çok iyi anlatmıştı