E-Dergi

Sondan başlayayım; beklediğim aksiyon ve gerilimi %100 sağlayabildiğini söyleyemeyeceğim. Yazar aynı dedektif ve adli tabip ile 12 kitap daha yazmış iç kapaktan okuduğum kadarıyla ki ben Cerrah kitabını okumuştum. Yılda bir doz alıyorum gibi görünüyor şimdilik :) Belki de bu seri tekrara düştükçe gerilim dozu düşmüştür, oraya varacağım. Çünkü Cerrah'ı okurken epey gerildiğimi hatırlıyorum. Dönüyorum bu kitaba. Kitapta bir hemşire öldürülüyor evinde. Bu cinayeti araştırmaya başlayan dedektifimiz Jane Rizzoli, tam olay çözülecekken yeni bir şeyler keşfediyor ve aslında görünenden çok farklı bir sonla bitiyor kitap. Jane'in annesiyle ilgili bölümlerin bir parça sinir bozucu olduğunu da itiraf etmem gerekiyor bu noktada. Neticede araya atmalık bir kitap niyetindeydim, eh karşıladığını da söyleyebilirim.

İnce Memed Çukurova'da geçiyor. Kitap muhteşem bir tasvir şaheseri öncelikle. Böyle o çevreyi katman katman o kadar güzel oluşturuyor ki, okurken etkilenmeden duramıyorsunuz. Bazı yerlerde bu katmanlandırma yoruyor, hatta tekrara düştüğü için sıkabiliyor, kabul. Ama destansı şekilde başladığından bırakmayı düşünmedim bile. Olay Çukurova'da geçiyor ya, dil ve anlatım öylesine sade ki akıp gidiyor. Hala benim gibi okumamış tembeller varsa kısa bir özet; Memed, Adana köylerinden birinde yaşayan bir çiftçinin oğludur. Babası vefat etmiştir. Annesiyle tarlalarını ekip yaşamaya çabalarken sevdiği kızın köyün ağası Abdi'nin yeğeniyle evlendirileceğini öğrenip kızı kaçırmaya karar verir. Sonra yeğeni vurup öldürür ve eşkıya olmak için Toroslara çıkar ve olaylar gelişir. Yeni Türkiye'nin ilk yılları, feodaliteden kopmaya çalışmak, yer yer İsmet Paşa'nın anılması falan ne güzeldi... Okurken adeta Yeşilçam filmi izliyormuşum gibi bir his. Destansılığı da benim gözümde buradan geliyor.

Kitapta Basil isimli bir ressam var. Hayran olduğu Dorian isimli bir arkadaşı var. Basil birkaç kez Dorian'ın portresini çiziyor. Bir gün öyle bir portre çiziyor ki, adeta ustalık eseri oluyor. Fakat portre efsunlu gibi bir şey... Şöyle ki hikaye bu ya, Dorian portreyi görünce gerçekliği ve güzelliği karşısında dehşete düşer ve bir dilek tutar. Dileğin neticesinde de Dorian yaşlanmaz ama portredeki yüz çirkinleşip çöker. Nefis bir karakter kitabı. Kötü karakter özelliklerinin ve özellikle de kibrin, insanın başına nasıl musallat olduğunu anlatıyor uzun uzun. Dorian ruhunu şeytana satmış bir insan. Hiçbir günahtan da çekinmiyor bu yüzden. Lord Henry karakteri var, başta kadınlarla ilgili öyle fikirleri var ki beyaz bir çift eldiveni elimden çıkarıp suratını o eldivenlere tokatlamak istedim okurken. Bu kadar da ukala olunmaz ki arkadaşım! Bazı bölümleri aşırı yorucu olsa da kitabın geneli akıcıydı.

Adichie'nin babasını kaybetmesinin ardından yaşadığı yas sürecini anlatıyor kitap. Bölüm bölüm, duygu yoğunluklu sözlerle, o kederi tüm kalpte hissettirerek okutuyor. Deneme türündeki kitaplarda bu sorunsalı genelde yaşıyorum okurken. Nedir bu sorunsal? Kitabın altını çizen birisi olsaydım hemen hemen her sayfada birer pasajı çizerdim mutlaka. Şimdiyse not alarak okudum. En çarpıldığım sözü paylaşmadan edemeyeceğim çünkü çok gerçek, çok acı, böyle tokat gibi bir cümle. Diyor ki, "sevgi, bilinçsizce de olsa kederin size asla dokunmayacağını düşünmek gibi hezeyanlı bir kibrin içine mi sokuyordu insanı?" İş yerinde okumuyor olsaydım, yalnız olsaydım, kalbime tekme yemiş gibi hissettiren bu sorunun akabinde göz yaşlarımı tutamazdım büyük ihtimalle.

Kişisel gelişim kitaplarına çok yakın değilim. Üstüne üstlük bu kitap bir de kişisel ekonomimizi nasıl ilerletebileceğimize ilişkin bir konudan bahsediyordu. Paranızı nasıl yükseltirsiniz, yatırımlarınıza nasıl şekil verebilirsiniz, birkaç bin parayla milyonu nasıl volelersiniz şeklinde değişik yaklaşımlar var. Kişisel gelişimin üzerine dünyada parayı en az kovalayan insanlardan bana böyle bir kitap hediye edilince iteleyerek okudum. Bir insanda çalışan kişisel gelişim mottosunun herkeste çalışmasına imkan yok bence. Tamam anlatılmaya çalışılan şeyi kendimize uygulamalıyız ama bilemiyorum. Denesek çalışır mı diye düşündüm, sonra da parayı yalnızca hayatımı idame ettirmek için kazanmak istediğime karar verdim. Paranın peşinden giden bir insan olmadım ki 35 senedir, bugün değişsin... Neyse, Robert küçük bir çocukken arkadaşı Mike ile parayı bulmaya çalışıyorlar. Mike'ın babası "zengin baba" bu iki veledi eze eze para kazanmayı öğretiyor.