E-Dergi

İçinde tokatlanacak kadar gerçek bulduğum karakterler vardı kitabın. Her bulduğu hatuna atlayan esas oğlanımız Hasan, Hasan'ı ağına düşürmek için kendini kızgın taşlardan soğuk boğaza bırakan Azize bunların başında geliyordu elbette. Allahım! Neye tahammül edemiyorsunuz listemin ilk 5'inde bu karakterde insanlar var.

Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu kitabının ardından yine Stephan yine Zweig! Rahmetlinin ufak ufak hayranı oluyorum gailba. İnsan psikolojisini bu kadar iyi ve net şekilde yansıtabilen bir yazar daha okudum mu emin değilim. Bu sefer de Avusturyalı bir doktor olduk. Satranç, çıktığı yoldan birden sapıp bambaşka bir hikayeye atlayarak bunu da azıcık sayfasına sığdırarak başaran bir eser. Az zamanda çok iş başardı cümlesinin karşılığı gibi Zweig'in kitapları. İnsanı çepeçevre sarıveriyor fark ettirmeden. Kitapta Hitler'in askerleri tarafından sorgulanmak üzere bir odaya kapatılan ve bir satranç kitabı ele geçirerek aklını yitirecek kadar zihinden satranç oynayan D.B.nin bir gemide yeniden satranca yeniden kapılmasıyla süren bir hikayesi var. Elimde yanlış değilsem bir kitabı daha var Zweig'in. Araya Halide Edip ve muhtemelen bir kitap daha alarak o kitabı erteledim. Tadına varmak lazım. Özlemek lazım.

SELÇUUUUUUUKK adamımsın! İsmet senin için neyse, sen de benim için osun. Nolur yazmaya devam et. İkinci kitabın sonu değil, yirmi ikinci kitabın sonu diye de kitabını okurum umarım.

Ne diyorduk, kitap, evet. Mahalleden Arkadaşlar'da ilkokul bebesi olan Selçuk büyüyüp ergen olmuş ve liseye başlamıştı. Lisede de burnu boktan kurtulmamaya devam ediyordu elbette. Kitapta çok mutlu olduğum yerler vardı. Çok güldüğüm yerler... Gözlerimin dolu dolu olduğu ve duygulandığım yerler... Ama kitap boyunca aklımda dönen tek bir cümle var; eğer anne olsaydım yahut olacaksam Selçuk'un annesi gibi bir anne olurdum/olayım isterim. Güçlü, akıllı, etrafındaki üç erkeği de (babası, oğlu, eşi) çekip çeviren ve gözünün ucuyla bakıp her şeyi çözebilen ve tabii ki sonuna kadar saygı duyulan bir kadın!

Keyifliydi. Fenerbahçeli kuzenime hediye ettim. Gözlerinden mutluluk akıyordu.

Vaaayh vayh analar neler doğuruyor, oku da kadınlık öğren Serap dedim kendime. Şaka bir yana ben genelde okuduğum kitaplardaki erkek karakterlere kızarım. Bu kitapta tam tersi oldu. İki kadın karakterin ikisine de kızdım. Biri pasif diye biri de "çok" aktif diye. Okumayanlara spoiler yok! Favori karakterim ise açık ara Selim. Kendisi tam bir "ateş et ve unut" insanı. Asla aşka toslamayan, sırf hissettirdiği heyecan yüzünden aşkı hayatına alan ve işin cıvığı çıkınca da bir kalemde vazgeçebilen... Ne olmak isterdin diye bana sorulsa, tam da bu olmak isterdim. Lami isimli arkadaşı ise tokat manyağı yapmak lazım.