E-Dergi

Bir insan düşünün: Herkesi mutlu etmek uğruna kendini unutan... Kendi isteklerinden, sadece çevresindekiler huzurlu olsun diye vazgeçen biri. Belki onun için “var olmak”, başkaları tarafından fark edilmekti. Ama sürekli kendini hiçe saymak, bir insanın kendi hakkına girmesi değil midir? Belki de tüm bu çabayla varlığını hissettirmeye çalıştı. Ama sürekli geri planda kalan biri nasıl görünür olabilir ki? Karakterimiz bu boşlukta defalarca intiharı düşündü ama her seferinde hayatta kaldı. Kitabın sonunda, onu tanıyan biri her şeyin babasının suçu olduğunu söyledi. Belki de öyleydi... Baba onunla konuşsaydı, dinleseydi her şey değişebilirdi. Evet, en iyisini istiyordu ama unuttuğu bir şey vardı: En iyisi, çocuğun da duyulmasıydı. Herkes ebeveyn olmamalı... Şimdi karakterimizin iç dünyasına bir yolculuk yapalım. Belki onu anlamak, bizi de kendimize yaklaştırır.