E-Dergi

Ruh karartıcı kapağına, düşük kağıt kalitesine ve bazı yazım yanlışlarına rağmen okudukça sizi kendine çeken yazarın sürükleyici bir çocukluk ve ergenlik çağı romanı.Tolstoy ailesini,arkadaşlarını,öğretmenleriyle ilşkilerini,yaptığı hataları,dış görünümüyle ilgili güvensizliğini ve utangaçlığını bütün içtenliğiyle okurlarla paylaşmış.Tolstoy'un sanılanın aksine son derece zengin ve asil bir aileden geldiğini öğreniyoruz kitapta.Ancak tipik zengin çocuklarının aksine son derece duygusal ve kulakları kızaracak derecede utangaç biri
ouşuna şahit oluyoruz.

Tolstoy'un;hayatın anlamını,ölümün bir hiç olma durumu olup olmadığını,intihar etmenin mi yoksa gününü gün etmenin mi daha iyi olacağını sorguladığı ve sonunda Allah'ın varlığını kabul ettiği ;ancak Hristiyanlığın kendi içindeki çelişkileri de bütün içtenliğiyle paylaştığı güzel bir kitap.

Yazarın Ev Sahibesi adlı kitabına göre çok daha akıcı ve etkileyici bir roman.Yoksullukla boğuşan bir adam ve onun uzaktan akrabası olan bir kadının mektuplaşmaları kitabın konusunu oluşturuyor.Adamın üzerine giyecek ceket bulamamasına rağmen kadına giysiler,şekerlemeler vs. hediye etmesini garip karşılasam da yine de baştan sona okunabilir bir kitap olduğunu söyleyebilirim.Adamın içler acısı bir umutsuzlukla yüklendiği yoksulluk,çaldığı bütün kapıların yüzüne kapanması,bütün ümitlerin tükendiği bir zamanda sürpriz bir şekilde paraya kavuşması ve ferahlaması kitaba oldukça etkileyicilik kazandırmış.Çeviri,kapak,sayfa düzeni yerli yerinde.

Orhan Miroğlu bu çarpıcı ada sahip kitabında savaşı sona erdirecek en kolay ve makul yolun silahları bırakmaktan geçtiğini anlatmaya çalışıyor bizlere.Kitapta Öcalan ile ilgili daha önce duymadığımız ilginç ayrıntılar var,99 öncesi ve sonrası değişen bakış açısı ve bu değişimde askerin rolü beni çok şaşırttı doğrusu.Kitap,ilk sayfalarda geçmişten sıkça söz edildiği için akıcılık konusunda yetersiz kalsa da bence bu aydının öğütleri okunmaya değer...

Doğrusunu söylemek gerekirse canlı kapağı,güzel çevirisi ve sayfa düzenine rağmen içerik tam anlamıyla fiyasko.Okumayı çok seven biri olmama rağmen incecik kitabı kendimi zorlayarak ancak üç günde bitirebildim.Okuduğunuz zaman hiçbir kazanım elde edemeyeceğiniz bir kitap.O kadar anlamsız ki birbirine 'baba ve kızım' diye hitap eden kişilerin kitabın sonunda karı koca olduklarını anlıyorsunuz.Birbirini ihtirasla seven iki gencin aslında birbirlerini kardeş gibi (!) gördüklerine tanık oluyorsunuz.Kitapta geçen üzüntüler,sevinçler,gözyaşları o kadar yapmacık ki çekeceğiniz eziyet anlatılmaz,ancak okuyunca yaşanır.Dostoyevski'nin kemikleri sızlayacak ama bence akıllara zarar,damaklara kabak tadı verecek cinsten ucube bir kitap malesef...