E-Dergi

Puslu Kıtalar Atlası, masalsı anlatımıyla okuru hayal dünyasına çekip 17. yüzyıl Osmanlı dönemine ışınlıyor. Bir yandan da mekân isimlerinin gerçekliği sayesinde, kendinizi adeta bir zaman makinesine binmiş gibi Galata’da, Topkapı’da, Balat sokaklarında dolaşırken buluyorsunuz.

Roman, tek bir karaktere odaklanmak yerine; yan karakterlerin, hatta bazen onlarla bağlantılı kişilerin dede hikâyelerine kadar uzanan anlatılarıyla bir araya geliyor. Bu da metne, okurda ince ince işlenmiş bir örgü hissi bırakıyor.

Kısa sürede favori kitaplarım arasına girdi. Eğer Kolombiya edebiyatının Yüzyıllık Yalnızlık’ı varsa, bence bizim de Puslu Kıtalar Atlası’mız var diyebiliriz.

Dönemin (1930'lar) Türkiye'sinde popüler olan konular hakkında oldukça bilgilendirici bir eser. Cumhuriyet zamanı peş peşe gelen reformlar sonrası oluşan batılılaşma akımından etkilenen kesimlerle ile alaturka kalanların musiki aracılığıyla karşılaştırılması, onuncu yıl kutlamaları sebebiyle milletin onuncu yıl marşını ilk ezberleyişleri, kamudan alınana ihalelerle ortaya çıkan görgüsüz yeni zenginler...

Dili böyle zengin ve derin olan Safiye Erol'un bu kadar az tanınmasına bir nebze katkım olması açısından buraya yorumu yazmak istedim.

Türkiye için zamansız bir eser denebilir çünkü bugün bile devlet dairelerine işim düştüğünde hala benzer senaryoları yaşıyor ve kendimi Yaşar Yaşamaz gibi hissediyorum. :)

Bu kitapta kimsenin hayatının aslında dışarıdan gözüktüğü gibi olmadığını, herkesin içinde farklı olduğu ve davranışlarının arkasında haklı sebepler yattığını görüyoruz. Bunu görmemizi sağlayan şey de yazarın tanrı modunda yazmaktan ziyade tüm karakterlerin tek tek içine girerek onların ağzından konuşmasıdır. Bu sayede tüm karakterlerin iç dünyasına yolculuk yapmış oluyoruz. Ayrıca bu kitap Türk aile yapısının çok iyi bir resmi olduğu için, tüm Türk okurlar kendinden bir şeyler bularak ve empati yaparak, kitapla bir ilişki kurabiliyor.