E-Dergi

Şeva, bireyin aşk, rüya ve gündelik hayat aracılığıyla evrenle kurduğu ilişkiyi yeniden tanımlayan; “gerçek”i dış dünyada olan bitenlerden ziyade bilincin dönüşümünde arayan bir romandır. Brusk’un Şeva ile karşılaşması, bir aşk hikâyesinden çok, benliğin sınırlarını çözen ontolojik bir deneyimdir: Şeva bir kişi değil, insanın kendini evrenden ayrı sanma yanılgısını kıran bir bilinç kapısıdır. Roman, rüya ile gerçeği karşı karşıya koymaz; onları üst üste bindirerek hakikatin tekil ve sabit değil, algıya göre çoğalan bir yapı olduğunu sezdirir. Dağ eteklerinde geçen gündelik sahneler yayık, el işi, ev içi ritüeller kozmik anlamlarla yüklendikçe, evren uzak ve soyut bir kavram olmaktan çıkar, hayatın en sıradan anlarında titreşen bir varlık hâline gelir. Bu yönüyle Şeva, aşkı bir duygu değil bir ilke, rüyayı bir kaçış değil bir bilgi yolu, insanı da evrenin merkezinde değil onunla eşzamanlı akan bir parça olarak konumlandıran; okurdan “anlamayı” değil, dönüşmeyi talep eden bilinçli roman