E-Dergi

“Karanlıkta Yalnız Bir Renk”, tasvirle hikâye arasındaki dengeyi ustalıkla kuran bir anlatı. Betimlemeler ne metni ağırlaştırıyor ne de duyguyu bastırıyor; tam kıvamında, sahneyi gözümüzde canlandıracak ölçüde.

Hikâye ilk bakışta klişe gibi görünse de aslında tam da hayatın içinden… İnsan mutsuz olduğunda, bir zamanlar bir başkasında hissettiği o sıcak duyguyu yeniden ve hemen yaşamak ister. Kitap, bu insani zayıflığı yargılamadan, incelikle hatırlatıyor. Aynı zamanda dostluğun, insanı ayakta tutan en gerçek bağ olduğunu da zarif bir şekilde vurguluyor.

Karanlığın içinde beliren o tek renk gibi; umut, bazen bir dostun varlığında saklı.