E-Dergi

Bu kitapla ilgili ilk yorumu ben yapmak istedim. Hani John Lennon'un çok güzel bir sözü vardır; "Hayat sen planlar yaparken başına gelenlerdir." Baş kahramanımızın ticaretle uğraşırken akrabası tarafından tuzağa düşürülmesi ve sonrasında kaderin ağlarını örmesiyle belini bir türlü doğrultamaması.. Kitabın başında belirtildiği üzere romanın konusunu ilginç kılan ise kahramanımızın başından geçenlerin aslında gerçek olması ve yıllardır göremediği eşinin onu artık dinlemek istememesi üzerine bütün çektiği sıkıntıları ona ulaştırmak üzere ses kaydına kaydetmesi.. Yazarın doğu toplumunu kitabında iyi işlemesi, o yöreyi ve insanlarını tanıması kitabı daha da güzelleştirmiş. Dengbej sanatının aslında sadece bir ahenk uyumu ve sonrasında icra edilmesi değil de yaşanılan dert, keder, sıkıntı gibi olayların anlatımında da bir araç olduğunu keşfetmiş oldum. Kalemine sağlık babam, sevgiler..

Daha önce filmini izlemiştim, aradan yıllar geçmesi avantajıma oldu. Okurken filmde olmayan birçok detayı görmek hoşuma gitti. Karakter derinlikleri filme göre çok daha etkileyiciydi. İyi okumalar dilerim.

Hayatta bazen şunu demişizdir değil mi. "Ben asla böyle bir şey yapmam." Belki de o şartlar yeterince ikna verici olmadığı için sen asla diyebiliyorsundur. Kitap iyi ve kötünün, çıkar ve insani değerlerin yoğun bir çatışması etrafında gidip geliyor. Saf kötülüğün içinde bir umut parıltısının, umudun içinde ise karanlığın varlığını görüyoruz. Hangisi mi daha kuvvetli? Belki de cevap kendi içimizdedir.

Kitap aslında keşke demenin bir işe yaramadığını, içinde bulunduğun anın çok kıymetli olduğunu öğretiyor insana. Zamanında şöyle yapsam ne olurdu sorusu yerini şu an mutlu olmak için ne yapıyorum sorusuna bırakıyor. Güzeldi, severek okudum.

Yazarın Psikiyatrist kitabını da daha önce okumuştum. Gerilim, gizem ve heyecan türü sevdiğim için bu kitabı da çok beğendim. Yazarın Almanya'da bir Psikiyatr kliniğinde 20 yıl çalışmasının verdiği tecrübe olsa gerek, çok gerçekçi uç örneklere sahip hasta profillerini romanın karakterleri arasında görüyoruz. Bitirince vay be gerçekten böyle bir hastalığa sahip insanlar oluyor mu diye düşündüm üzerine. Sonlara doğru nasıl bitecek acaba diye düşünürken sanırım 2 - 3 saat civarı aralıksız okumuşum. Mutsuz sonların insanlar üzerinde daha kalıcı bir etki bıraktığı söylense de böyle umut kapısı aralanmış bir sonu çok beğendim. İnsan hayatı zaten stres, endişe dolu. Bu kitabı bitirirken o güzel son hoşuma gitti. Kendi açımdan eleştirecek bir yön de söylemek zorunda kalsaydım yazarın kitaplarında çok fazla isim geçiyor ve akılda tutması birazcık zorluyor. Keyifli okumalar diliyorum.