E-Dergi

“Şimal Yıldızı”, kıyametin gürültüsünü değil, sonrasındaki o ağır ve yankılı sessizliği anlatıyor. Bu roman, hayatta kalma hikâyesi gibi başlayıp insanın kendi içindeki çürümeyle yüzleşmesine dönüşüyor. Yazar, dünyayı yıkan felaketi değil, o felaketten sonra geriye kalan “insanı” kurcalıyor. Metindeki sis, sadece mekânı değil; hafızayı, vicdanı ve anlamı da örtüyor. Özellikle “Kıyafet Ormanı” gibi sahnelerde, yok oluşun en ürpertici hâliyle karşılaşıyoruz: bedenler gitmiş, hikâyeler askıda kalmış. Bu kitapta umut, klasik bir kurtuluş vaadi değil; daha çok, karanlığın içinde inatla yürümeye devam eden bir yanılsama gibi. Dili yer yer sert, yer yer şiirsel; ama asla konforlu değil. Okuru rahatsız ediyor, sorgulatıyor ve en önemlisi şunu sorduruyor: İnsan, her şeyini kaybettikten sonra hâlâ insan kalabilir mi?