E-Dergi

Yazılan yorumlara şaşırdım. Kitap beni o kadar etkilemedi. Hatta bazı yerlerde yazarın satırlarına itiraz bile ettim.
Hep bildiğimiz şeyleri bildiğimiz gibi tasvirlemiş. Umutları herkesin umutları, ama çıkarımlarıda herkesin çıkarımları gibi olunca okuyucuya birşey kazandırmaktan çok ' a evet gerçekten öle' dedirtebilmiş sadece. Halbuki ben isteridim ki ' Aslında evet bu şekilde düşünmeliyim.' dedirtsin.

Unutulmuş duygularımızı ön plana çıkartmak hedefinde olan yazarın hedefine bende ulaşamadı. :(

Kültürlerin İstanbul'un bir semtinden diğer semtine nasıl faklışatığını, çeşitlendiğini Neriman karakterinin gerçekliliği kadar gerçekçi anlatılmış. Okuyun.

Tolstoy bu kitabında da bir arayış içinde. Kitabı, hayatı kolaylaştırması için yazdığını belirtmiş. Doğruluk payı var.

Çünkü kitabı okuduktan sonra benim hayatımıda kısmen kolaylaştırdı. Size bir örnek vereyim :

''Sevmek.. Ama kimi sevmeli?
Gelip geçici olursa elemlerine değmez...
Ebedi aşk ise imkansızdır.
İşte bu sözler, ümitsizliğe düşmüş ve bozulmuş bir vicdanın duygularının ifadesidir.
Aşkta hayatın acılarını unutturacak kadar ümit ve teselli varsa da hayatı anlamayanlar bundan faydalanamazlar.''

Bu çıkarımını ' Hayatı gerçek anlamıyla anlamayan, aşktan nasipsiz kalır.' bölümünde bulabilirsiniz. Buradaki aşk sözcüğünün ilahi mi yoksa dünyevi mi olduğunu sorgulayın. Kitabın tamamını okuduğunuzda anlayacaksınız.

Atilla Atalayın diğer kitapları kesinlikle daha güzel. Ama bu kitabı ,yazarın kendisini ne kadar geliştirdiğini anlamak için okumalısınız.

Suavi Sualp'e gelince hikayesine olan tebessümüm hala sürüyor. :) Ve Allah'tan rahmet diliyorum...

Bu kitap kütüphanemde anısıyla beraber duruyor. Her karşılaşmamızda bana birçok şey hatırlatıyor. Dünyamızda yaşanan savaş kesitleri Coşkun Aral'ın kalemi ve resimleriyle yorumlanmış.

Ayrıca kitabı okuduktan sonra, kitabın günümüzdeki video oyunlarına benzerliği, çocukların bu gibi şiddetlerle beyinlerinin uyuşturulmasının kitabın içindeki resimler kadar ürkütücü olduğunu daha iyi anladım.