E-Dergi

Bu kitap, adındaki o yorgun "Anlatmasam da olurdu..." sitemine inat, içimize gömdüğümüz en derin çığlıkların romanı. Özlem Totan, kelimeleri öyle kalpten seçmiş ki; bir kadının ruhunda kopan o sessiz fırtınaları, bir zeytin ağacının hem o eğilmeyen mağrur duruşu hem de içli hüznüyle ilmek ilmek dokumuş. Üstelik öyle akıcı ki, elinize aldığınızda adeta bir yudumda bitiveriyor.
Yazar , toplumsal baskıyla çırpınan üç kuşak kadını ve kendi yalnızlığında boğulan bir adamı anlatırken harika bir sosyolojik tahlil sunuyor. Geleneklerin ve "el alem ne der" korkusunun insan ruhunu nasıl hapsettiğini çok doğru gözlemlerle ortaya koyuyor. Bu yaralı duyguları o kadar içten işlemiş ki, bir solukta okurken hangisinin çaresizliğine yanacağınızı şaşırıyorsunuz. Kesinlikle okumanızı tavsiye ediyorum.