E-Dergi

Uzun zamandır beni bu kadar ters köşeye düşüren bir kitap okumamıştım.
Sade anlatımıyla hızla ilerliyor, finaliyle durup düşündürüyor.
İlk kitap olmasına rağmen oldukça güçlü.
Kolay okunan ama kolay unutulmayanlardan.

Kitabı severek okudum. Dili sade ama duygusu ağır. İki kadın karakter, iki ayrı hayat… Okurken her ikisiyle de karşılıklı sohbet ediyormuşsunuz gibi bir yakınlık hissi oluşuyor.

Beni asıl etkileyense kitabın hayatla çakıştığı nokta oldu. Bu hafta eşim annesine refakat etmek için hastanedeydi. Onun adı da Erkan. Kaldıkları odadaki yaşlı kadının refakatçisi yokmuş ve ilk günler çocukları gelmemiş. Eşim onunla da ilgilenmiş. Son gün kadının durumu ağırlaşınca oğlu gelmiş ama kadın yine de Erkan’dan bir şeyler istemeye devam etmiş..

Kitabı okurken eşimin anlattıklarıyla bir anda kendimi hikayenin başka bir versiyonunun içinde buldum. Aynı duygunun sayfalardan çıkıp o hastane odasına taşmış hali gibiydi.

Kim bilir, insan hangi boşlukta kime tutunuyor…

“Kimsesizlik başka, yalnızlık başka.”

Zambra’nın insanı gülümsetmek gibi doğuştan bir yeteneği var. Editörünün de ondan aşağı kalır yanı yokmuş. Okurken ikisini yan yana hayal etmek bile başlı başına bir keyifti.

Kısacık ama sıcacık bir hikâyeydi; bittiğinde yüzümde büyük bir gülümseme bıraktı. Bayan Ming’i tanımayı gerçekten çok isterdim.

Kitapta beni en çok etkileyen bölüm, Laia’nın kendi mücadelesini “saygın” insanlara anlatmaya çalıştığı o sahneydi.. çamur ve medeniyet.. Anıların, düşlerin ve gerçekliğin birbirine dolandığı bu incecik roman, bir devrim kadınının yaşamöyküsünü hem keskin hem de sarsıcı bir biçimde kuruyor.