E-Dergi

En çok acıma ve merhameti, evden mahrum veya trenin altından kalan insan değil, kendi kalbiyle veya arkadaşlarıyla, kendi zamanıyla veya kendi çevresi ile çatışma içerisinden, vicdan ve arzuların arasından mücadelesini veren, acıma ve merhameti hak eden insandır, demişti Faulkner bir röportajda.

Yazarın, kitaplarının omurgasını oluşturan insanın kendisi ile ve ona karşı koyan koşullarla savaşmasıdır. ‘’Ses Ve Öfke’’ bu savaşma trajedisinin örneğidir. Kitabın ismi William Shakespeare’nin Macbeth oyunundan almıştır, ‘’Bir aptalın anlattığı gürültülü patırtılı bir masal. Hiçbir anlamı da yok. ”/alıntı/ ‘’Ses ve öfke’’deki Compson ailesi, Amerika’nın güney bölgesinin toplama imajıdır, onun maddi ve manevi degradasyonu (bozulmasını) farklı bakış açılarından anlatılmıştır.

Aylardır William Faulkner kitaplarını okumaya çalışıyorum. Bu sene benim için Faulkner senesi. Üniversitede ne düşünüp de bize Abşalom, Abşalom!u okutmaya çalıştılar bilmiyorum, zaten okumamıştık, okuyamamıştık. O uzun paragrafları gördüğümüzde hocamızın itirazlarımıza boyun eğişini hatırlıyorum, kimbilir neler düşünmüştü kadıncağız, laf olsun diye, başka bir yere giremediği için edebiyat okuyan bir sürü genç...ne zaman? 25 sene önce. Abşalom'un yerine ne okuduğumuzu hatırlamıyorum, ama bu kitap hep aklımda kalmıştır, merak etmişimdir.

Çukurova insanının saflığını,misafirperverliğini,çalışkanlığını anlatan;beylerle, ağalarla bir çocuğun iç dünyasını bir çocuk gözüyle harmanlayan,özellikle hayal tasvirleriyle beğenimi kazanan bir kitap.Okumanızı tavsiye ederim arkadaşlar :)

Kimsecik üçlemesinin ikinci kitabı. Kitabı sıkılmadan okuyabilmek için büyük ustanın yazım tarzına hakim olmak ve daha öncesinde en az bir kaç eserini okumuş olmak gerektiğine inanıyorum. Aksi taktirde kitabı yarım bırakmak gibi istenmeyen bir durum ortaya çıkabilir.
Kitabın arka kapak tanıtım yazısında üçleme psikolojik roman olarak tanıtılıyor. Gerçekten de öyle. Bir köyün toplu cinneti, korkuları, dedikoduları, söylemleri, çocukların ölüm korkusu öylesine ustaca işlenmiş, tasfirler öylesine güçlü ki insan kendini bir anda romanın içinde buluyor.

Faulkner'in zor bir yazar olduğunu duymuştum. Kurtar Halkımı Musa, yazarın zor ve karışık olduğu söylenen kitaplarından biri. Zorlandım mı? "Kelimenin tam anlamıyla..." Sıkıldım mı? "Yer yer." Keyif aldım mı? "Sadece Ayı adlı bölümün yarısında." Yazarın büyüklüğünü hissettim mi? "Okurken zorlanmama ve yer yer sıkılmama rağmen yazarın büyüklüğünü her satırında hissettim. Bir kez daha - aksini savunanlara rağmen - Nobel ödülü alan hiçbir yazarın sıradan olmadığına tanık oldum. Tekrar okur muyum?" Yazarın diğer kitaplarını, evet." Ne zaman? "Kim bilebilir?"