E-Dergi

"ADAM: Ne mi yapıyorum? Dedim ya, satmak için bazı şeyler alıyorum. Şeyler derken aldığım şeye dokunmuyorum bile, onları sadece ekrada görüyorum o kadar. Sonra birden yok oluyorlar. Satmış oluyorum çünkü onları." Her şeyin hızlıca tüketildiği dünyamızda, alınıp-satılamayacak bazı değerler olduğunu hatırlatıyor ironik bir dille Behiç Ak. Son dönem Türk oyunları içinde okunması gereken bir oyun "Tek Kişilik Şehir".

YERİN ALTINDA/ Oyunda, yirmi bir gündür yerin altında kalan Mehmet ve Ayşe'nin anlatılarından kaotik durumların meydana geldiğini ve kendilerini bu sığınakta bulduklarını anlarız. Kızları Deniz, birkaç gün önce onlardan habersizce ayrılmıştır. Dışarıda, yani yerin üstünde bir tehlike bulunmaktadır. Bu tehlikeyi yaratan birileri vardır ve özellikle Mehmet bu kişileri kendilerini öldürmek veya pasifize etmek isteyen “onlar” olarak tanımlamaktadır.Trajikomik bir yapının içinde, grotesk ve absürd ögelerden yararlanan oyunun, dilindeki gerçekçiliği ile denge kurulmaya çalışıldığını söyleyebiliriz. Günümüz insanının tepkisiz, kariyerist, konformist özelliklerini yerin altından gün yüzüne çıkarıyor. Oyunu okumayı düşünenler için Deniz'in repliğiyle çağrıda bulunabiliriz: “Gel hadi. Ne kadar çok olursak o kadar iyi…

Tiyatromuzun noksan kısımlarından birini "gençlik oyunları"na omuz veriyor Coşkun Irmak yazdığı "Elli Metre Yüksekten İçi Su Dolu Konserve Kutusuna Balıklama Atlamak" ve "Gece Boyunca" adlı oyunlarıyla. "İtaat Deneyi" ve "Eylül Penceresinden İki Kozyatağı Manzarası" ile de 12 Eylül ve 12 Eylül'ü getiren süreçler içindeki küçük insanları ve çaresizliklerini ele alıyor.

Hayatımızı adadığımız bütün bu TV yarışmaları gün gelip de gerçekten de hayatımızı ortaya koymamızı isterlerse bizden ne yaparız? Ya çok sevmişsek, ya inanmışsak davamıza? Yaşayabilir miyiz bu dar ayakkabıyla? Steva, Zlata, İsa, Veseli ve Rada'dan hangisi sizin numaranız, sizce sizin numaranız mı kazanacak bu ölüm oyununu? Yanıtlar Kovaçevic'in bu güzel trajikomik oyununda gizli.

"Bir zamanlar ben gençken" değil de "ben yaşlanınca" diye başlayan cümlelerini çok görmemek gerekiyor Radiguet'nin. Zira 17 yaşındayken yazdığı romanıyla Paris'teki edebiyat çevrelerince benimsenmek her olgun yazarın bile erişemeyeceği bir paye. Pelikanlar ise 20. yüzyıla, Radiguet'nin miyop olduğu kadar; sürrealist, dadaist ve en önemlisi de kübist gözlerinden bir nebze de olsun bakabilmek demek.